Rebeca Lar, premio Novos Valores 2021

Rebeca Lar, premio Novos Valores 2021

O pasado mes de Xuño, déronse a coñecer os gañadores da edición 2021 de Novos Valores, entre os que está a artista Rebeca Lar.

 

Sen título (sobre paseos e arrepentimentos) é unha pintura que, reflexionando sobre a paisaxe, aborda tres cuestións: os conceptos de arrepentimento e paseo e a idea do proceso artístico. Sobre este último punto, é importante comentar que a forma de presentar o proxecto tenta imitar o taller da artista, o lugar do inconcluso, do mutable, do provisional, do ininterrompido, do transitorio… Velaí que (sobre todo na peza da parte inferior) se vexa a madeira do bastidor, as grampas, a tea dobrada e a imaxe borrosa e inacabada.

O marco teórico da peza queda plasmado coas definicións recollidas na instalación pictórica, e garda relación coas investigacións que estou a desenvolver neste momento, vinculadas con temáticas de memoria histórica. E é aquí precisamente onde se mesturan os dous focos da pintura: xa que a memoria histórica é un terreo pantanoso, non exento de polémicas de diferentes dimensións (mesmo cando se abordan desde a práctica artística), quixen establecer un xogo conceptual coa figura do arrepentimento, ese proceso que aparece unha e outra vez na historia da arte como unha sorte de corrección das pinturas que é visible no resultado definitivo.

Efectivamente, o meu xogo implica o erro e, ao darlle a volta ao bastidor e amosar as súas feridas, fai do arrepentimento ou corrección o motivo principal da composición. O xogo faise patente na introdución dun grupo de miniaturas herdadas, unhas figuriñas bélicas de plástico coas que meu irmán combatía de pequeno, organizando trincheiras, escuadróns e ofensivas nun descampado que, tal vez, fora escenario dalgún fusilamento real na primeira metade do século pasado.

Con todos estes elementos, trato de establecer un paralelismo entre a idea de arrepentirse, co significado de ‘ter un sentimento de pesar por algo que se fixo ou se deixou de facer’, e a de dar o paseo, ‘levar unha persoa pola forza, durante a guerra civil española de 1936, para despois fusilala’. Trátase, en definitiva, dunha reflexión pictórica sobre os lugares que habitamos e, sobre todo, sobre aqueles que pisamos cada día.

 

Descobre a obra de Rebeca Lar
“HABITAR” de Jose Perozo en La Doce de Boiro

“HABITAR” de Jose Perozo en La Doce de Boiro

Nestra mostra podemos ver unha serie de esculturas que continúan parte da súa investigación persoal no eido das artes plásticas na que o artista indaga ao redor de cómo habitamos o noso propio corpo.

Para perozo é fundamental achegarse ao corpo entendido como “o que se mantén en esa fronteira que nos rodea á que chamamos pel” e onde “cada quen goberna intramuros desa linde con total soberanía”.

É dende ese lugar irredutible, onde Perozo conforma a súa teoría do exterior, e que identificamos como mundo.

De este xeito, o artista convídanos a realizar unha viaxe na que o íntimo e o social mistúranse na creación do propio hábitat. Precisamente “nesa ilusión subxectiva é onde se forman outras posibilidades de contrución”. Outras lóxicas que sirvan de base a unha realidade na que entendamos o corpo como un edificio, un fogar”.

HABITAR convídanos a volver a nós mesmos para así tomar consciencia do noso entorno, comprendendo o noso corpo como a máis definitiva das vivendas na que nunca morreremos.

A exposición poderase ver ata o vindeiro 23 de Outubro.

 

Galería La Doce

Descobre a Jose Perozo
Novo libro de Isabel Blanco, ilustrado por María Lapido.

Novo libro de Isabel Blanco, ilustrado por María Lapido.

portada da obra

SINOPSE:

De Isabel Zendal (1777) a María Teresa Miras Portugal (1948), este libro recolle as biografías de vinte galegas que abriron as portas da ciencia vencendo obstáculos e, en ocasións, burlas e desprezos, e deron paso a milleiros de mulleres.
Este libro é homenaxe e alentó, é memoria e presente e, sobre todo, é saberse futuro.

.

.páxinas interiores

NOTA DA AUTORA:

«Hai tempo que lle debía a unha amiga un libro sobre mulleres e ciencia, un libro que animase as novas xeracións a perseguir os seus soños sen importarlles o que os demais pensen; un libro que axudase a romper estereotipos de xénero e abrise as portas das ciencias a homes e mulleres por igual. E, para iso, decidín apoiarme na historia de vinte mulleres científicas.
A súa elección non foi froito do azar. Os criterios de selección estiveron guiados por varias premisas.
A primeira delas, a galeguidade, é dicir, que fosen mulleres, nadas ou non en Galicia —a maioría naceron aquí— cuxas vidas profesionais se desenvolvesen ou estivesen fortemente vinculadas a esta terra.
A segunda premisa foi que esas mulleres atravesasen as portas —tanto tempo pechadas para elas— do mundo científico e tecnolóxico e o fixesen a pesar dos obstáculos e, en ocasións, das burlas e dos desprezos. Quixen rescatar as pioneiras, as primeiras, as que abriron o camiño para as demais.
Por último, o criterio cronolóxico levoume a comezar no século XVIII, onde atopei a Isabel Zendal, e terminar en 1948. As razóns para rematar nese ano foron, por unha banda, pechar unha década e, por outra, retratar parte dos anos máis difíciles de España, coa Guerra Civil polo medio. Desde logo, as décadas dos 50 e 60 do século XX tampouco foron fáciles para as mulleres, pero o maio do 68 en Francia e a segunda onda feminista que percorreu as décadas dos 60, 70 e 80 daban azos cara á procura dunha sociedade igualitaria.
Aínda seguindo estes criterios quero aclarar que hai moitas máis mulleres galegas que desde o século XVIII e ata os anos 50 do xx se dedicaron ao mundo da ciencia, a tecnoloxía e a investigación. Centos. E hoxe, máis de medio século despois, miles. E queremos ser centos de miles.
Este libro é homenaxe e alento, é memoria e presente e, sobre todo, é saberse futuro».

.
SOBRE AS AUTORAS:

.
ISABEL BLANCO (Vigo, 1962). Tras gañar diferentes concursos literarios, en 2012 publicou o seu primeiro libro de relatos, Historias de almas inquietas (Belagua, 2015), ao que lle seguiron Los mundos ajenos (Belagua, 2015) e o poemario en galego Verbas cum (Belagua, 2015) ilustrado pola artista Irene Silva Xiráldez.
É autora, ademais, da biografía novelada María Vinyals, un talento rebelde (Belagua, 2018) e coautora, xunto á ilustradora Luz Beloso, da colección Rosaura (Belagua, 2018) de álbumes ilustrados infantís (As receitas de Rosaura, Rosaura e o mar e Rosaura, cesteira de Mondariz).
Licenciada en Dereito, exerce en Vigo como avogada especializada en Dereito Matrimonial e de Familia, en violencia de xénero e menores.

.
MARÍA LAPIDO (Ferrol, 1988). Estudou Fotografía Artística no EASD Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Vinculada ao activismo feminista, traballa sobre a imaxe da muller como suxeito activo e pinta acuarelas de mulleres nas que a expresividade dos xestos das retratadas transmiten forza e vulnerabilidade, nunha sorte de equilibrio emocional reflexo da
complexidade da identidade feminina na nosa enxuizadora sociedade.

.
CONTACTO COAS AUTORAS:
Isabel Blanco: Tel. 695 552 504
María Lapido: Tel. 690 104 374

.
MÁIS INFORMACIÓN:
Edurne Baines
Directora de Belagua Ediciones
correo@belaguaediciones.com
Tfno: 697 374 640

.Descobre a Maria Lapido

 

“MOODS” de Delio Sánchez no Faro Vilán.

“MOODS” de Delio Sánchez no Faro Vilán.

Durante o mes de Agosto, no Faro Vilán de Camariñas, podemos disfrutar da última exposición “Moods” de Delio Sánchez.

Os horarios de visita son de martes a domingo de 11 a 14 e de 16 a 20 h.

.

.

Moods é una serie de arte abstracta pura, pero ademais en algunhas das obras se poden intuir paixases ou mariñas.

.

 

 

 

 

.

Obras de gran xestualidade, en técnicas mixtas, en pequeno e mediano formato.

“Moods” son estado de ánimo, que transitan por carreiros de abstractas paixases, nas que o pintor camiña sen brúxula. Unha obra de acción, de intuición, unha arte espontánea na que se aprecia o xesto da pincelada, grafismos ou petroglifos, unha nova derivada nesta obra na que Delio anda a investigar.

.

.

 

 

 

.

Delio Sánchez / obras
Delio Sánchez, inaugura “Moods” no faro Vilán de Camariñas.

Delio Sánchez, inaugura “Moods” no faro Vilán de Camariñas.

“Moods” incorpora novas obras a esta nova exposición na sala do Faro Vilán de Camariñas; despois de ser mostrada na Galería Apostrophe de Vigo, no Liceo de Noia e no Museo Austión Tirado de Mota de Cuervo ( Cuenca ), tócalle agora o turno a unha sala nun marco imcomparable da costa da morte.

Son obras dunha serie na que Delio anda inmerso desde fai 3 anos, de marcado carácter abstracto.

“en moitas delas intúense paisaxes, mesmo petroglifos, que é unha derivada que estou collendo últimamente. Interésame moito facer estes grafismos e integralos na obra” Delio Sánchez

"Moods" de Delio Sánchez, acrílico s/lenzo, 83x83 cm

Gema López presenta “El armario”, o seu primeiro poemario ilustrado.

Gema López presenta “El armario”, o seu primeiro poemario ilustrado.

O vindeiro venres, día 9, preséntase “El armario”, publicado pola editorial Multiverso, en O Vello Cárcere (Lugo) ás 20 horas.
O evento será moderado por Encarna Lago, xerente da Rede Museística de Lugo.
___________

El armario é un poemario ilustrado que narra un proceso de autodescubrimento que se desenrola a través da crisis existencial de unha muller de 30 años. Aprotagonista acota as súas oríxes mientras se cuestiona os esquemas familiares do pasado e que se posiciona nunha maior liberdade e amplitude de miras. Esto desemboca nun vaivén de pracer e dor que a obrigará a enfrentarse a aquiloo que más teme: a soidade.

El armario é un diario intimista e feminista que, con unha lenguaxe directa, invita á reflexión acerca de algúns dos preceptos estabrecidos que nos coartan no noso día a día.

.

.

Deixamos aquí un petisco do libro.
.
.
No hay miedo posible, no hay espacios
todo es seguro, inconcluso
y asqueroso, vírico.
Todo es carne en esta inmediatez
en esta suciedad.
.
.
.
.
.
Ahora que soy cuervo
ahora que mis ojos han dejado de sangrar
nada me preocupa del invierno.
Ahora soy mar
es decir
soy autosuficiente
y bebo de mí.
.
.
Se queres mercar o libro podes facelo aquí
Cartel matriz
Clausura de “Guerra Fría” de Jorge Agra, no Espazo Os Catro Gatos.

Clausura de “Guerra Fría” de Jorge Agra, no Espazo Os Catro Gatos.

Fotografía virtual 360 de Asestelo fotografía

O vindeiro Sábado 3 de Xullo, a partir das seis da tarde Jorge Agra clausura a súa exposición “Guerra fría” no Espazo para a Arte Os Catro Gatos, de Compostela. ( Rúa das Rodas, 13.)

“A Guerra Fría foi un enfrentamento político, económico, social, ideolóxico, militar e informativo iniciado tras finalizar a Segunda Guerra Mundial entre o bloque Occidental (occidental-capitalista) liderado polos Estados Unidos, o bloque do Este (oriental-comunista) liderado pola Unión Soviética. Neste traballo utilizo as imaxes do fotoxornalismo que cubréu este conflicto entre os anos 1945 (fin da guerra) ao 1989 (caida do Muro de Berlín), como base para facer una interpretación persoal de estes iconos da historia.” Jorge Agra.

Entre os asistentes sortearemos unha serigrafía do Artista, unha obra que foi a base para para unha edición de camisetas que a Revista La Luna, da que Jorge Agra foi colaborador, publicou no ano 1985 con diferentes artistas da Movida Madrileña.

 

“El armario” o novo poemario ilustrado de Gema López.

“El armario” o novo poemario ilustrado de Gema López.

Sinopse:
“El armario” é un poemario ilustrado que narra un proceso de autodescubrimento que se desenrola a través da crise existencial dunha muller de 30 anos. A protagonista acota os seus orixes mentras se cuestiona os esquemas familiares do pasado e se posiciona nunha maior liberdade e amplitude de miras. Isto desemboca nun vaivén de placer e dor que a obligará a poñerse en fronte a aquilo que máis teme: a soidade.
“El armario” é un diario intimista e feminista que, cun lenguaxe directo, invita á reflexión acerca dalgúns dos preceptos establecidos que nos coartan no noso día a día.
.
Autora: Gema López – Editorial: Multiverso – Idioma: castelán – Prezo: 16 €.
.
Xabier Liz, discípulo de Nóvoa

Xabier Liz, discípulo de Nóvoa

Octubre 2010 067

Xabier Liz con Leopoldo Nóvoa no estudio de este. Outubro 2010. Foto Paco Yáñez.

Contemplar un cadro pode transformarse en contemplar unha paixase que nos trae recordos lonxanos. Cando ollamos a obra de Xabier Liz podemos sentir a profundidade das súas creacións cheas dun carácter escultórico que as alonxan das tradicionais dúas dimensións pictóricas.

O artista  compostelán sempre recoñece a enorme débeda estilística que contraxo co pintor e escultor Leopoldo Nóvoa, cuxa influenza non só se recoñece nos materiais, senón tamén nas estructuras das que emerxen estas obras orgánicas de infinitos matices.

Son as cinzas e a pedra pómez as pinturas que emprega envolvendo ditas estructuras que se proxectan en maior ou menor medida cara os nosos ollos, invadindo a realidade desde a obra que xurde  dende a parede que a acolle.

Madeira, tecidos e metais enredados en ferruxe dotan de cores naturais e recoñecibles uns cadros que segundo o pintor habitan nos espazos máis próximos a nós. Poderíamos pensar que estas abstraccións son meras disposicións de materias e engrudos, mais recrean o mesmo que a pintura realista tenta captar, a realidade do mundo das emocións, dos recordos e das ideas.

Nada hai tan próximo e familiar como as emocións que sentimos, retratadas por Liz do mesmo xeito que as artellamos a cada instante. Pode que a arte abstracta sexa aínda máis próxima a nós, segundo esta idea, do que unha paisaxe ou calquera representación do mundo externo, xa que esa abstracción habita en cada un de nós.

A procura da cor móvese en ocasións en matices moi delicados, en diferentes grans das superficies que poden pulimentarse de moitos xeitos. Son horas de traballo no estudio que precisan de tempo de repouso, tanto polos materiais en si mesmos como polo proceso creativo que os configuran.

  1. A pesar da simplicidade dos materiais, os resultados categorizan o tempo no que vivimos fuxindo do evidente.

Unha natureza independente son os papelines, pequenas superficies cheas de volumes e intensidades que resumen en grande medida a obra de maior dimensión, empregando as mesmas materias pero configurándoos dun xeito máis lixeiro.

Ademais da pintura sobre tea, eso si, teas estiradas e forzadas en posturas volumétricas, as pinturas sobre táboa están sendo na actual etapa do pintor o seu foco de traballo. Pequenas táboas que recollen unha condensación de materiais traballados cunha temporalidade independente. Pequenas contencións de emocións que centran o noso ollar nada máis velas.

.

Xabier Liz / Obra

 

Improdutivas de María Lapido no Clem Café.

Improdutivas de María Lapido no Clem Café.

No Clem Café da Rúa de San Pedro 118 de Santiago de Compostela atopamos a exposición “Improdutivas”.

 

Improdutivas
Ao longo da historia tendemos a identificar como parcelas femininas espazos sen interese social ou incluso improdutivos, mesmo o imaxinario xerado pola historia da arte representa mulleres ou que se mostran pasivas ante a mirada do artista, ou que son obxectos de accións mínimas, como mirar pola ventá, camiñar polo campo, etc. As actividades das mulle actividades das mulleres non gozaron de recoñecemento, pero xustamente carecen deste recoñecemento por pertencer ao “mundo das mulleres” non por ser obxectivamente tarefas secundarias. Hoxe en día loitamos para que as mulleres ocupen espazos dos que se nos exclúe por costume e buscamos xustiza reparadora, facendo unha necesaria segunda lectura da historia. Nesta mostra invitamos á reflexión para dignificar á muller na súa esfera autorizada e así entender que non todo o que criamos como improdutivo é realmente accesorio. A pausa que se da no entorno privado é esencial, permite a reflexión, o autocoñecemento, a comunicación, a transmisión interxeracional de tradicións… Eses momentos e espazos do miúdo sentan as bases da nosa educación e a nosa saúde mental; xeran calidade de vida.

 

                          

 

…a idea xeral é que busco dignificar os espazos que tradicionalmente as mulleres estaban autorizadas a ocupar, non como espazos físicos, se non de xeito que identificamos ese imaxinario social a través de dúas bandas, a imaxe creada da muller pasiva a través da historia da arte, e as mulleres do noso entorno, no meu caso, amas de casa, que deron dignidade as súas tarefas no fogar, a cociña, o coidado do xardín, os momentos de pausa, conversa e a intencionalidade de compartir… que represento a través de imaxes do xardín da miña avoa, dos pratos da miña bisavoa, de mans en contacto co miúdo, cos insectos como metáfora da atención nos detalles, de mulleres coidadoras que tamén se coidan a sí mesmas...” María Lapido.