“Mirarei” de Manuel Nietto en Os Catro Gatos

“Mirarei” de Manuel Nietto en Os Catro Gatos

O pasado sábado 8 de Xaneiro inauguróuse a nova exposición de Manuel Nietto, ” Mirarei “.

O observador, polo xeral, rexeita todo aquilo que lle parece complicado a primeira vista. Esa virxe e espontánea visión trata de simplificar e de atopar sentido, de definir un resumen válido e que se poida entender sen moito esforzo. Non gusta pensar moito fora do cotiá. Non gusta gastar enerxía en algo que non se entenda simple e rapidamente. Só uns poucos curiosos e investigadores en potencia intentan facelo. Ole por eles! . Outros están á espera de momentos nos que, a súa mente está mais sosegada ou se atopa nun período de tranquilidade. Son nestas situacións nas que se amosan por sorpresa aquelas formas que nun principio foron rexeitadas e nas que a mente e o corazón se sincronizan para expandirse e descifrar as composicións mais labirínticas e complicadas.
Unha vez que se acaba de intuír a representación, cando se clarifica a idea e se conforman as masas, formas e cores, empeza a procura do proceso creativo. É aquí cando o observador ten que atopar o camiño da inspiración, aquelo que empurrou ao artista a crear.
Esta colección de obras expresionistas que vos presento baixo o título de Mirarei, non foxen da abstracción pero tampouco se adentran plenamente nela. Con elas presento soños, percepcións, nostalxia e incluso ilusións armadas de luz, color, optimismo e a alegría de vivir.
Desexo que sexan do voso agrado .

Manuel Nietto

A exposición poderase visitar en horario de martes a sábados de 18 a 21 h en Os Catro Gatos, Rúa das Rodas, 13. Santiago de Compostela.

Descobre as obras de Manuel Nietto
“FETICHES” de Natasha Lelenco en Os Catro Gatos

“FETICHES” de Natasha Lelenco en Os Catro Gatos

O pasado 13 de Novembro, inauguróuse “Fetiches”, a segunda exposición da artista moldava Natasha Lelenco no Espazo para a arte OS CATRO GATOS.

Fetiches

Estas pezas xorden nun momento no que confluíron dúas circunstancias particulares e unha global: a reconexión co meu pasado logo dunha viaxe de ida e volta ao meu país de orixe, Moldavia; a instalación nunha nova vivenda e cun obradoiro de traballo no que recuperei a afección que a miña nai tiña por coidar plantas de interior e a situación global de crise sanitaria co fondo da crise climática que o atravesa todo.

No contexto destas circunstancias, afondei no meu interese por un dos aspectos máis desprezados da arte, o Kitsch, a arte popular, o mal gusto. Coa súa aparente trivialidade e obsolescencia, o Kitsch é tanto técnica como esteticamente un dos signos máis representativos da modernidade (e da pos-modernidade, of course), un produto máis dun momento histórico no que a beleza é socialmente distribuída como calquera artigo adscrito a leis de mercado.

O Kitsch é en si mesmo evocación e fascinación polo pasado, un xeito de idealización que conecta moito coa forma na que adoitamos construír o relato da infancia e, nesta medida,  conecta coa intrahistoria da miña formación visual, e como non, coa de todas. Na miña casa, como nas demais casas do Chisinau soviético, un humilde apartamento de 43 metros cadrados, podería faltar de todo, pero non os bibelots, reproducións de pinturas dos museos Hermitage ou Tretyakov a toda cor, plantas exóticas, tapices e demais obxectos de ganga que a nosa mirada enchía de sentido e de valor e que hoxe poñen imaxe á nosa memoria daquel tempo.

Non deixa de ser interesante a fascinación por estes obxectos de raizame cultural coma se foran unha necesidade irrenunciable para familias en situación de precariedade económica, en tanto que elementos imprescindibles para crear fogar e sentimento de pertenza naqueles cubos grises de formigón da arquitectura civil que habitaban.

Estas pezas están construídas con imaxes persistentes da miña memoria e conforman, a partir do fetichismo arredor de obxectos, flores e retratos, un xeito de mapas do tesouro, mapas que, se cadra, non levan a lugar ningún, pero cos que pretendo entrever a volatilidade do que entendemos por beleza e a existencia de territorios libres, desprexuizados e desexosos de cor, que parten do popular e que, dalgún xeito, son os que definen a imaxe dunha época.

Natasha Lelenco

Imaxes da inauguración.

 

Coñece mais de Natasha Lelenco
“Muller” de Carmen Cabaneiro, en Os Catro Gatos. Ata o 6 de Novembro.

“Muller” de Carmen Cabaneiro, en Os Catro Gatos. Ata o 6 de Novembro.

A mostra de escultura en cerámica “muller” tenta simbolizar os camiños trillados da sociedade e as oportunidades que moitas veces suscitan. Mulleres desprovistas de calquera adorno, sen cabelo e con poucos trazos de diferenciación sexual intentan fuxir dos roles de xénero construídos socialmente e que nos encarceran a todos en categorías inxustas e desiguais. Roles que como construcións sociais poden ser destruídos ou transformados por nós mesmos. Preservar os coñecementos adquiridos durante séculos, levantados sobre o tacto, gusto, sabores… en ámbitos íntimos moi feminizados, conquistar a vista, o sentido máis público e intelectual, reservado en gran parte tradicionalmente ós homes. Transformar os obxectos cotiás: froiteiros, verduleiros, cocteleiras, paneiras en obxectos artísticos con novas posibilidades. Partes do corpo humano codificados durante séculos fragmentados e repetidos como o noso interior en combinación con textos constitúen a terra da exposición. É unha iniciativa que pretende rescatar o máis fermoso de ser muller empodeirandonos na nosa creatividade e capacidade de reflexión. Para crear mundos diferentes pero igualmente nosos.
A Autora da mostra Carmen Cabaneiro é unha artista multidisciplinar que une ó seu quefacer artístico ó pensamento. Profesora de Filosofía dende hai décadas non podería comprender a vida sen o seu traballo no taller de escultura e pintura en Castro de Rei, no centro da Terra Chá (Lugo) . Namorada da natureza ten a enorme fortuna de vivir en continuo contacto con ela e iso se traduce na súa obra.
Estudou nas escolas de Artes “Mestre Mateo” de Santiago e “Ramón Falcón” de Lugo. Seleccionada na XXXIV Escola libre de Sargadelos e experiencias artísticas estivais.(2005) e en feiras internacionais como a Bienal de Vilanova da Cerveira e a do Avante en Lisboa.
Ten un Master en Arte Contemporáneo, Crítica e Museoloxía da Universidade de Santiago e foi co-fundadora do Grupo Outro, grupo de 39 artistas de dez países (2005) e do Grupo 2065 en 2010.
Realizou numerosas exposicións individuais e colectivas, nacionais e internacionais (Portugal, París, Bruselas, Milán, Viena, Florida, Beijing, Hong kong… ).
 “Desandar os pasos recibidos culturalmente, esa maraña de símbolos que nos envolve dende a infancia e nos leva a interpretar sempre nun mesmo sentido a vida. Crear pequenos espazos de liberdade creativa que nos ofrezan outras perspectivas ás cales asomarnos para vivir cada latexo e cada paisaxe. Fuxir das prisións impostas socialmente: muller/home, ben/mal, relixiosos/ateos, dereitas /esquerdas… para recrear símbolos que dan serenidade e paz neste marabilloso mundo diverso.
Precisamos habitar Cosmos e non Caos como xa nos lembraban os antigos pitagóricos, unha necesidade humana como tamén a é a de nomear e poñer límites, outorgar significados, delimitar distintas dimensións que inevitablemente interactuan pois é condición do coñecemento humano que o fagan. Mapas insatisfactorios que nos fan indagar novos lugares dentro do territorio convertendo o desacougo en nova liña de investigación, en novo espazo para xogar nun presente elástico, sempre un pouco fuxitivo.”
Carmen Cabaneiro
Rebeca Lar, premio Novos Valores 2021

Rebeca Lar, premio Novos Valores 2021

O pasado mes de Xuño, déronse a coñecer os gañadores da edición 2021 de Novos Valores, entre os que está a artista Rebeca Lar.

 

Sen título (sobre paseos e arrepentimentos) é unha pintura que, reflexionando sobre a paisaxe, aborda tres cuestións: os conceptos de arrepentimento e paseo e a idea do proceso artístico. Sobre este último punto, é importante comentar que a forma de presentar o proxecto tenta imitar o taller da artista, o lugar do inconcluso, do mutable, do provisional, do ininterrompido, do transitorio… Velaí que (sobre todo na peza da parte inferior) se vexa a madeira do bastidor, as grampas, a tea dobrada e a imaxe borrosa e inacabada.

O marco teórico da peza queda plasmado coas definicións recollidas na instalación pictórica, e garda relación coas investigacións que estou a desenvolver neste momento, vinculadas con temáticas de memoria histórica. E é aquí precisamente onde se mesturan os dous focos da pintura: xa que a memoria histórica é un terreo pantanoso, non exento de polémicas de diferentes dimensións (mesmo cando se abordan desde a práctica artística), quixen establecer un xogo conceptual coa figura do arrepentimento, ese proceso que aparece unha e outra vez na historia da arte como unha sorte de corrección das pinturas que é visible no resultado definitivo.

Efectivamente, o meu xogo implica o erro e, ao darlle a volta ao bastidor e amosar as súas feridas, fai do arrepentimento ou corrección o motivo principal da composición. O xogo faise patente na introdución dun grupo de miniaturas herdadas, unhas figuriñas bélicas de plástico coas que meu irmán combatía de pequeno, organizando trincheiras, escuadróns e ofensivas nun descampado que, tal vez, fora escenario dalgún fusilamento real na primeira metade do século pasado.

Con todos estes elementos, trato de establecer un paralelismo entre a idea de arrepentirse, co significado de ‘ter un sentimento de pesar por algo que se fixo ou se deixou de facer’, e a de dar o paseo, ‘levar unha persoa pola forza, durante a guerra civil española de 1936, para despois fusilala’. Trátase, en definitiva, dunha reflexión pictórica sobre os lugares que habitamos e, sobre todo, sobre aqueles que pisamos cada día.

 

Descobre a obra de Rebeca Lar
“HABITAR” de Jose Perozo en La Doce de Boiro

“HABITAR” de Jose Perozo en La Doce de Boiro

Nestra mostra podemos ver unha serie de esculturas que continúan parte da súa investigación persoal no eido das artes plásticas na que o artista indaga ao redor de cómo habitamos o noso propio corpo.

Para perozo é fundamental achegarse ao corpo entendido como “o que se mantén en esa fronteira que nos rodea á que chamamos pel” e onde “cada quen goberna intramuros desa linde con total soberanía”.

É dende ese lugar irredutible, onde Perozo conforma a súa teoría do exterior, e que identificamos como mundo.

De este xeito, o artista convídanos a realizar unha viaxe na que o íntimo e o social mistúranse na creación do propio hábitat. Precisamente “nesa ilusión subxectiva é onde se forman outras posibilidades de contrución”. Outras lóxicas que sirvan de base a unha realidade na que entendamos o corpo como un edificio, un fogar”.

HABITAR convídanos a volver a nós mesmos para así tomar consciencia do noso entorno, comprendendo o noso corpo como a máis definitiva das vivendas na que nunca morreremos.

A exposición poderase ver ata o vindeiro 23 de Outubro.

 

Galería La Doce

Descobre a Jose Perozo
Novo libro de Isabel Blanco, ilustrado por María Lapido.

Novo libro de Isabel Blanco, ilustrado por María Lapido.

portada da obra

SINOPSE:

De Isabel Zendal (1777) a María Teresa Miras Portugal (1948), este libro recolle as biografías de vinte galegas que abriron as portas da ciencia vencendo obstáculos e, en ocasións, burlas e desprezos, e deron paso a milleiros de mulleres.
Este libro é homenaxe e alentó, é memoria e presente e, sobre todo, é saberse futuro.

.

.páxinas interiores

NOTA DA AUTORA:

«Hai tempo que lle debía a unha amiga un libro sobre mulleres e ciencia, un libro que animase as novas xeracións a perseguir os seus soños sen importarlles o que os demais pensen; un libro que axudase a romper estereotipos de xénero e abrise as portas das ciencias a homes e mulleres por igual. E, para iso, decidín apoiarme na historia de vinte mulleres científicas.
A súa elección non foi froito do azar. Os criterios de selección estiveron guiados por varias premisas.
A primeira delas, a galeguidade, é dicir, que fosen mulleres, nadas ou non en Galicia —a maioría naceron aquí— cuxas vidas profesionais se desenvolvesen ou estivesen fortemente vinculadas a esta terra.
A segunda premisa foi que esas mulleres atravesasen as portas —tanto tempo pechadas para elas— do mundo científico e tecnolóxico e o fixesen a pesar dos obstáculos e, en ocasións, das burlas e dos desprezos. Quixen rescatar as pioneiras, as primeiras, as que abriron o camiño para as demais.
Por último, o criterio cronolóxico levoume a comezar no século XVIII, onde atopei a Isabel Zendal, e terminar en 1948. As razóns para rematar nese ano foron, por unha banda, pechar unha década e, por outra, retratar parte dos anos máis difíciles de España, coa Guerra Civil polo medio. Desde logo, as décadas dos 50 e 60 do século XX tampouco foron fáciles para as mulleres, pero o maio do 68 en Francia e a segunda onda feminista que percorreu as décadas dos 60, 70 e 80 daban azos cara á procura dunha sociedade igualitaria.
Aínda seguindo estes criterios quero aclarar que hai moitas máis mulleres galegas que desde o século XVIII e ata os anos 50 do xx se dedicaron ao mundo da ciencia, a tecnoloxía e a investigación. Centos. E hoxe, máis de medio século despois, miles. E queremos ser centos de miles.
Este libro é homenaxe e alento, é memoria e presente e, sobre todo, é saberse futuro».

.
SOBRE AS AUTORAS:

.
ISABEL BLANCO (Vigo, 1962). Tras gañar diferentes concursos literarios, en 2012 publicou o seu primeiro libro de relatos, Historias de almas inquietas (Belagua, 2015), ao que lle seguiron Los mundos ajenos (Belagua, 2015) e o poemario en galego Verbas cum (Belagua, 2015) ilustrado pola artista Irene Silva Xiráldez.
É autora, ademais, da biografía novelada María Vinyals, un talento rebelde (Belagua, 2018) e coautora, xunto á ilustradora Luz Beloso, da colección Rosaura (Belagua, 2018) de álbumes ilustrados infantís (As receitas de Rosaura, Rosaura e o mar e Rosaura, cesteira de Mondariz).
Licenciada en Dereito, exerce en Vigo como avogada especializada en Dereito Matrimonial e de Familia, en violencia de xénero e menores.

.
MARÍA LAPIDO (Ferrol, 1988). Estudou Fotografía Artística no EASD Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Vinculada ao activismo feminista, traballa sobre a imaxe da muller como suxeito activo e pinta acuarelas de mulleres nas que a expresividade dos xestos das retratadas transmiten forza e vulnerabilidade, nunha sorte de equilibrio emocional reflexo da
complexidade da identidade feminina na nosa enxuizadora sociedade.

.
CONTACTO COAS AUTORAS:
Isabel Blanco: Tel. 695 552 504
María Lapido: Tel. 690 104 374

.
MÁIS INFORMACIÓN:
Edurne Baines
Directora de Belagua Ediciones
correo@belaguaediciones.com
Tfno: 697 374 640

.Descobre a Maria Lapido

 

“MOODS” de Delio Sánchez no Faro Vilán.

“MOODS” de Delio Sánchez no Faro Vilán.

Durante o mes de Agosto, no Faro Vilán de Camariñas, podemos disfrutar da última exposición “Moods” de Delio Sánchez.

Os horarios de visita son de martes a domingo de 11 a 14 e de 16 a 20 h.

.

.

Moods é una serie de arte abstracta pura, pero ademais en algunhas das obras se poden intuir paixases ou mariñas.

.

 

 

 

 

.

Obras de gran xestualidade, en técnicas mixtas, en pequeno e mediano formato.

“Moods” son estado de ánimo, que transitan por carreiros de abstractas paixases, nas que o pintor camiña sen brúxula. Unha obra de acción, de intuición, unha arte espontánea na que se aprecia o xesto da pincelada, grafismos ou petroglifos, unha nova derivada nesta obra na que Delio anda a investigar.

.

.

 

 

 

.

Delio Sánchez / obras
Delio Sánchez, inaugura “Moods” no faro Vilán de Camariñas.

Delio Sánchez, inaugura “Moods” no faro Vilán de Camariñas.

“Moods” incorpora novas obras a esta nova exposición na sala do Faro Vilán de Camariñas; despois de ser mostrada na Galería Apostrophe de Vigo, no Liceo de Noia e no Museo Austión Tirado de Mota de Cuervo ( Cuenca ), tócalle agora o turno a unha sala nun marco imcomparable da costa da morte.

Son obras dunha serie na que Delio anda inmerso desde fai 3 anos, de marcado carácter abstracto.

“en moitas delas intúense paisaxes, mesmo petroglifos, que é unha derivada que estou collendo últimamente. Interésame moito facer estes grafismos e integralos na obra” Delio Sánchez

"Moods" de Delio Sánchez, acrílico s/lenzo, 83x83 cm

Gema López presenta “El armario”, o seu primeiro poemario ilustrado.

Gema López presenta “El armario”, o seu primeiro poemario ilustrado.

O vindeiro venres, día 9, preséntase “El armario”, publicado pola editorial Multiverso, en O Vello Cárcere (Lugo) ás 20 horas.
O evento será moderado por Encarna Lago, xerente da Rede Museística de Lugo.
___________

El armario é un poemario ilustrado que narra un proceso de autodescubrimento que se desenrola a través da crisis existencial de unha muller de 30 años. Aprotagonista acota as súas oríxes mientras se cuestiona os esquemas familiares do pasado e que se posiciona nunha maior liberdade e amplitude de miras. Esto desemboca nun vaivén de pracer e dor que a obrigará a enfrentarse a aquiloo que más teme: a soidade.

El armario é un diario intimista e feminista que, con unha lenguaxe directa, invita á reflexión acerca de algúns dos preceptos estabrecidos que nos coartan no noso día a día.

.

.

Deixamos aquí un petisco do libro.
.
.
No hay miedo posible, no hay espacios
todo es seguro, inconcluso
y asqueroso, vírico.
Todo es carne en esta inmediatez
en esta suciedad.
.
.
.
.
.
Ahora que soy cuervo
ahora que mis ojos han dejado de sangrar
nada me preocupa del invierno.
Ahora soy mar
es decir
soy autosuficiente
y bebo de mí.
.
.
Se queres mercar o libro podes facelo aquí
Cartel matriz